﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>حدیث در مدارس (نقش، کارنامه و خلأهای آموزش حدیث در نظام تعلیم و تربیت ایران)</VernacularTitle><FirstPage>5</FirstPage><LastPage>12</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>علی</FirstName><LastName>فرهمندیان</LastName><Affiliation>1</Affiliation><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;برای بسیاری از ما، خاطرهٔ مواجهه با حدیث در مدرسه، به صفحات پایانی کتاب دینی و جملاتی کوتاه با ترجمه&amp;zwnj;های خشک و دستوری خلاصه می&amp;zwnj;شود. امّا پرسش اینجاست که آیا حدیث، به عنوان دومین منبع اسلامی، در نظام تعلیم و تربیت ایران جایگاه شایسته&amp;zwnj;ای دارد؟ نظام آموزشی ما هرگز از تأکید بر &amp;laquo;تربیت دینی&amp;raquo; دست نکشیده است. کتاب&amp;zwnj;های درسی دربردارنده آیات و روایاتند، سند تحوّل بنیادین بر &amp;laquo;حیات طیّبه&amp;raquo; پای می&amp;zwnj;فشارد و ساعات درسی معارف، بخش مهمی از برنامهٔ هفتگی دانش&amp;zwnj;آموزان را تشکیل می&amp;zwnj;دهد. امّا اگر کارنامهٔ این سال&amp;zwnj;ها را ورق بزنیم، با اشکالی آشکار روبه&amp;zwnj;رو می&amp;zwnj;شویم: بخشی از نسلی که با مفاهیمی چون عدالت علوی و اخلاق نبوی در کتاب&amp;zwnj;ها آشنا می&amp;zwnj;شود، در منش فردی و کنش اجتماعی، قرابت چندانی با آن آموزه&amp;zwnj;ها ندارد.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">حدیث، آموزش و پرورش، کتاب درسی</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55242</ArchiveCopySource></ARTICLE><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>گزارش آماری ـ تحلیلی از کاربری‌ واژه «هدایت» در قرآن کریم (1)</VernacularTitle><FirstPage>13</FirstPage><LastPage>48</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>ابراهیم</FirstName><LastName>عبدی</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;ریشه &amp;laquo;ه د ی&amp;raquo; در قرآن کریم 316 بار به کار رفته است. این کاربردها دارای سه سویه معنایی است: پیش&amp;zwnj;افتادن، قربانی (هَدی) و پیشکش. اوّلی 307 بار، دومی هفت بار و سومی دو بار استفاده شده است. این نوشتار بر آن است تا افزون بر استدلال به میزان حجم کاربرد مشتقات &amp;laquo;ه د ی&amp;raquo;، با برجسته کردن برخی از داده&amp;zwnj;های درون&amp;zwnj;&amp;zwnj;آیه&amp;zwnj;ای، زمینه را برای قرآن&amp;zwnj;پژوهان جهت ترسیم نظام معنایی در موضوع هدایت و نیز در حوزه&amp;zwnj;های مختلف از جمله علوم اجتماعی فراهم کند. برای این مهم، با سود جستن از نرم&amp;zwnj;افزار اکسل و ورد، تک&amp;zwnj;تک واژگان آیات هدف در یک سلّول قرار داده شد و سپس با بهره&amp;zwnj;گیری از امکانات نرم&amp;zwnj;افزاری، داده&amp;zwnj;های مدّ نظر استخراج شده و پسان&amp;zwnj;تر با دسته&amp;zwnj;بندی داده&amp;zwnj;ها و عنوان&amp;zwnj;بندی آنها، تا حدّی برای هر دسته یا عنوان، تحلیل ادبی ارائه شده است.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">نظام هدایت، معناشناسی هدایت، همنشینان هدایت، فقه واژگان قرآن کریم، تفسیر و معارف قرآن</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55246</ArchiveCopySource></ARTICLE><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>اعتبار سندی و دلالت حدیث «فَوَقَیتُهُم وَ اللهِ بِنَفسی»</VernacularTitle><FirstPage>49</FirstPage><LastPage>55</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>علی</FirstName><LastName>انجم شعاع</LastName><Affiliation>1</Affiliation><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;اهل &amp;zwnj;بیت^ در طول تاریخ همواره جان خود را برای حفظ جان و دین پیروانشان فدا کرده&amp;zwnj;اند. در میان روایات، حدیثی وجود دارد که در آن بیان شده امام کاظم&amp;times; با ایثار جان خود، از ریختن خون شیعیان جلوگیری کردند. نوشتار حاضر به بررسی سندی و متنی این حدیث می&amp;zwnj;پردازد. این پژوهش، شبهه&amp;zwnj;ای که می&amp;zwnj;گوید: &amp;laquo;آیا ایثار امام کاظم&amp;times; شبیه آموزه فدیه در مسیحیت است یا خیر؟&amp;raquo; را پاسخ می&amp;zwnj;گوید. هدف مقاله، شناخت سند و معنای این حدیث در بستر روایات و تاریخ است. روش کار، توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر منابع معتبر حدیثی است. نوآوری اثر در نشان دادن تفاوت میان &amp;laquo;سپر بلا شدن در دنیا&amp;raquo; با &amp;laquo;بخشش گناهان در آخرت&amp;raquo; و ارتباط آن با ترک تقیّه توسّط شیعیان است. ساختار مقاله شامل بیان اهتمام و محبّت اهل &amp;zwnj;بیت^ به شیعیان، بررسی سند، نقد دیدگاه مسیحی و بیان معنای کلام امام&amp;times; است.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">افشای اسرار امام کاظم×، فداشدن امام کاظم× برای شیعه، تقیه در زمان امام کاظم×، حدیث وقایت، غضب الهی بر شیعه، فدیه مسیحی، علوم و معارف حدیث</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55247</ArchiveCopySource></ARTICLE><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>دانش‌های زبانی؛ زیرساخت فهم اجتهادی متون دینی</VernacularTitle><FirstPage>56</FirstPage><LastPage>63</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>عبدالحمید</FirstName><LastName>واسطی</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author><Author><FirstName>احمد</FirstName><LastName>براریان</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;برای به دست آوردن فهمی صحیح و عمیق از زبان لازم است چگونگی تکوین آن بر پایه دستگاه&amp;zwnj;های ذهنی، احساسی و صوتی به خوبی شناخته شود. از این رو در فرایند فهم اجتهادی متون دینی، توجّه به مبانی زبان و دانش&amp;zwnj;های ادبی از مهم&amp;zwnj;ترین پیش&amp;zwnj;نیازها به شمار می&amp;zwnj;آیند. در این گفت&amp;zwnj;وگو، حجّت&amp;zwnj; الاسلام &amp;zwnj;و المسلمین عبد الحمید واسطی با تبیین جایگاه دانش&amp;zwnj;های زبان&amp;zwnj;شناسی، لغت و فقه &amp;zwnj;اللّغه، این دانش&amp;zwnj;ها را به عنوان زیرساخت&amp;zwnj;های فهم متون دینی معرّفی می&amp;zwnj;کند که ضعف در آنها، مانع درک عمیق قواعد ادبی و کشف دقیق مراد جدّی متکلّم می&amp;zwnj;شود. او با تشریح نقش ریشه و وزن واژه&amp;zwnj;ها در شکل&amp;zwnj;دهی به معنای واژه، مفهوم &amp;laquo;روح معنایی&amp;raquo; در ریشه&amp;zwnj;های لغوی، اهمّیت شناخت تفاوت&amp;zwnj;های دقیق میان واژگان متقارب &amp;zwnj;المعنی و ضرورت بهره&amp;zwnj;گیری از منابع معتبر لغوی، بر بازنگری در نظام آموزشی حوزه و تقویت آموزش این دانش&amp;zwnj;ها تأکید می&amp;zwnj;کند. همچنین مباحث فقه&amp;zwnj; اللّغه و روش تحلیل اجتهادی لغت را از ارکان اساسی پژوهش&amp;zwnj;های قرآنی و حدیثی دانسته و الگویی روشمند را برای تحلیل واژگان و جست&amp;zwnj;وجو در باره مفاهیم نوپدید در منابع دینی ارائه می&amp;zwnj;دهد. پرسش محوری این گفت&amp;zwnj;وگو آن است که دانش&amp;zwnj;های زبان&amp;zwnj;شناسی، لغت و فقه&amp;zwnj; اللّغه چه جایگاهی در فهم اجتهادی متون دینی دارند و چگونه می&amp;zwnj;توان از آنها برای فهم بهتر و بیشتر این متون بهره برد؟ ویژگی شاخص این مصاحبه، ارائه نگاهی نظام&amp;zwnj;مند به دانش لغت به&amp;zwnj;عنوان زیرساخت اجتهاد و تبیین یک الگوی مرحله&amp;zwnj;مند برای تحلیل واژگان، کشف روح معنایی ریشه&amp;zwnj;ها و تبدیل مفاهیم معاصر به کلیدواژه&amp;zwnj;های قابل جست&amp;zwnj;وجو در قرآن و روایات است.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">دانش‌های پیش‌زمینه اجتهاد، منظومه دانش‌های زبانی، زبان‌شناسی، فقه اللغة، الگوریتم فهم لغت، روش تحقیق لغت، روح معنا، الگوریتم اجتهاد، علوم میان‌رشته‌ای ادبیات عرب و قرآن و حدیث</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55248</ArchiveCopySource></ARTICLE><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>گسترش و ژرف‌اندیشی در دانش صرف و فقه اللّغة  با گذر از لفظ‌محوری و معجم‌شناسی</VernacularTitle><FirstPage>64</FirstPage><LastPage>82</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>سید علی</FirstName><LastName>یحیی زاده</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author><Author><FirstName>محمد مصطفی </FirstName><LastName>یکتایی</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;صرف و فقه اللّغة دو دانش کلیدی در فهم و برداشت از متن و نیز درک ظرایف معنایی واژگان قرآن و حدیث هستند. با این حال کاستی&amp;zwnj;هایی که در نگاه رایج به این دو دانش وجود دارد، موجب عدم بهره&amp;zwnj;برداری شایسته از آنها شده است. مصاحبه حاضر با حجّت الاسلام و المسلمین سیّد علی یحیی&amp;zwnj;زاده، در صدد ارائه افق&amp;zwnj;هایی جدید در گستره این دو دانش ادبی است. سؤال اصلی مصاحبه این است که بر اساس تجربه زیسته علمی و مطالعات خود در زمینه صرف و فقه اللّغة، چه موضوعات پژوهشی را در نظر دارید که نیازمند پژوهش هستند؟ او در پاسخ، ابتدا به اصلاح بینش پرداخته و سپس محورهای پژوهشی کارنشده را مطرح ساخت. وی درباره دانش صرف معتقد است هنوز مباحث معنایی آن&amp;zwnj;چنان که باید در دانش صرف مطرح نشده و مأموریت این دانش، منحصر در شناخت لفظی ساختارها شده است. بنابراین لازم است عناصر جدیدی مثل شناخت معنای هیات&amp;zwnj;ها، به مأموریت این دانش افزوده شود. با این نگاه، چند محور در دانش صرف نیازمند پژوهش است: شناسایی دقایق و ظرائف معنایی هیات&amp;zwnj;های مشابه معنایی، اشتراک لفظی در هیآت، شناخت هیات&amp;zwnj;هایی که در ماهیت دچار ابهام هستند&amp;zwnj;، فلسفه&amp;zwnj;یابی قواعد صرفی و مباحث صرفی که در آنها تشکیک وارد شده است. او همچنین در بخش فقه اللّغة معتقد است، نگاه رایج، تنها به دنبال شناخت معاجم لغوی، خصوصیات هر یک، روش ارائه مطالب در آنها و اصطلاح&amp;zwnj;شناسی است و در تلاشی بیشتر به کارورزی برای پژوهش لغوی و چگونگی حلّ سؤالات لغوی می&amp;zwnj;پردازد. این در حالی است که در فقه اللّغة مسائلی عمیق&amp;zwnj;تر قابل طرح است؛ از جمله تأثیر مباحث اشتقاقی در تحلیل معنایی واژه، بحث&amp;zwnj;های مربوط به اصول لغت، شناخت ادّعاهای زبان&amp;zwnj;شناسانه به همراه بررسی ظرفیت&amp;zwnj;ها و آسیب&amp;zwnj;شناسی&amp;zwnj;های آن.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">نیازسنجی اولویت‌های پژوهشی صرف و فقه اللّغة، مأموریت دانش صرف، اصول لغت، مناسبة الالفاظ للمعانی، علوم میان‌رشته‌ای ادبیات عرب و قرآن و حدیث</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55249</ArchiveCopySource></ARTICLE><ARTICLE><Journal><PublisherName>مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری</PublisherName><JournalTitle>دانش ها و آموزه های قرآن و حدیث</JournalTitle><ISSN> 4695-2676</ISSN><Volume>8</Volume><Issue>31</Issue><PubDate PubStatus="epublish"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></PubDate></Journal><ArticleTitle /><VernacularTitle>حوزه‌های مساله‌خیز در پیوند زبان‌شناسی کهن با زبان‌شناسی نوین</VernacularTitle><FirstPage>83</FirstPage><LastPage>116</LastPage><ELocationID EIdType="doi" /><Language>fa</Language><AuthorList><Author><FirstName>مجتبی</FirstName><LastName>رستمی کیا</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author><Author><FirstName>سید محمد علی</FirstName><LastName>هاشمی</LastName><Affiliation /><Identifier Source="ORCID" /></Author></AuthorList><History PubStatus="received"><Year>2026</Year><Month>10</Month><Day>29</Day></History><Abstract /><OtherAbstract Language="FA">&lt;p&gt;فهم دقیق، سیستماتیک و نظام&amp;zwnj;واره از متون وحیانی و استخراج نظام&amp;zwnj;های جامع اجتماعی، اقتصادی و حکومتی از دل قرآن و روایات، نیازمند ابزار منضبط و جامع زبان&amp;zwnj;شناختی است؛ با این حال، پژوهش&amp;zwnj;های کنونی در عرصه&amp;zwnj;های فقه، اصول و تفسیر به دلیل تقلیل&amp;zwnj;گرایی در نظام آموزشی ادبیات عرب و غفلت از ظرفیت&amp;zwnj;های ابزاری دانش زبان&amp;zwnj;شناسی نوین، با کاستی&amp;zwnj;ها و انسدادهای جدّی روش&amp;zwnj;شناختی مواجه است. این گفت&amp;zwnj;وگو با رویکردی آسیب&amp;zwnj;شناسانه به تبیین حوزه&amp;zwnj;های مساله&amp;zwnj;خیز در پیوند زبان&amp;zwnj;شناسی کهن با مکاتب زبان&amp;zwnj;شناسی نوین پرداخته و نقش زبان&amp;zwnj;شناسی را در حوزه&amp;zwnj;های مختلف علوم انسانی بازخوانی می&amp;zwnj;کند. ضرورت پرداختن به این مساله از آن&amp;zwnj;جا ناشی می&amp;zwnj;شود که اتّکای محض به شیوه&amp;zwnj;های آموزش فعلی و قواعد آکادمیک، پژوهشگر متون دینی را از درک اصیل زبان و کشف فضاها و عوالم کلّی متن باز داشته و ظرایف بیانی قرآن و حدیث را مغفول می&amp;zwnj;نهد. پرسش اصلی این گفت&amp;zwnj;وگو آن است که مهم&amp;zwnj;ترین حوزه&amp;zwnj;های مساله&amp;zwnj;خیز و خلأهای پژوهشی در پیوند زبان&amp;zwnj;شناسی کهن با زبان&amp;zwnj;شناسی نوین چیست و چگونه می&amp;zwnj;توان با بازنگری شیوه&amp;zwnj;های آموزش و پژوهش در علوم زبانی، ساز و کار استخراج نظام&amp;zwnj;های کلان را از متون قرآن و حدیث احیا کرد؟ از ویژگی&amp;zwnj;های برجسته این مصاحبه، رویکرد انتقادی، جامع&amp;zwnj;نگر و ساختارشکنانه برآمده از سال&amp;zwnj;ها دغدغه&amp;zwnj;مندی پژوهشی و نگاه کاربردی است که فراتر از تئوری&amp;zwnj;های محض، به نقد جدّی وضع موجود آموزش و پژوهش از جمله رشته&amp;zwnj;بندی&amp;zwnj;های تکثیری و پاره&amp;zwnj;پاره شدن علوم انسانی در نظامات آکادمیک و حوزوی می&amp;zwnj;پردازد. این گفت&amp;zwnj;وگو ضمن تبیین ضعف&amp;zwnj;های ساختاری متون درسی رایج (نظیر نفوذ ناآگاهانه مکتب گشتاری ـ زایشی چامسکی بر کتاب&amp;zwnj;های مقدّماتی نحو و آسیب&amp;zwnj;های آموزش منطق در سال&amp;zwnj;های ابتدایی)، راهکارهای عملی روشنی برای بازگشت به زبان متعارف عصر نزول و احیای جایگاه زبان&amp;zwnj;شناسی به عنوان مادر علوم ارائه می&amp;zwnj;دهد.&lt;/p&gt;</OtherAbstract><ObjectList><Object Type="Keyword"><Param Name="Value">فقه اللّغة، معناشناسی، مکاتب زبان‌شناسی، زبان قرآن، تفسیر نظام‌مند قرآن، زبان‌شناسی در حوزه علمیه، زبان متعارف و زبان معیار، علوم میان‌رشته‌ای ادبیات عرب و قرآن و حدیث</Param></Object></ObjectList><ArchiveCopySource DocType="Pdf">http://majaleh-a.ir/en/Article/Download/55250</ArchiveCopySource></ARTICLE></ArticleSet>